Probeer dat maar eens uit te spreken!!

Eeerst maar eens verder met de belevenissen in Morelia. Vandaar uit is het een 60 kilometer verderop gelegen plaats Patzcuaro daar zijn wij heen gereden. Na wat problemen met het zoeken van een parkeerplaats zijn wij dan toch het plaatje in gedokken, en hebben eerst een museum bezocht met de plaatselijke cultuur. In deze streek is het koper heel belangrijk, en ook alle huis en keukenspullen worden hier met de hand gemaakt. Terug uit het museum eerst maar eens terasje gepikt en een hapje eten. Dat eten is wel even wennen want s’morgens begin je met een goed ontbijt en dan lunchen de Mexicanen pas weer tegen 15.00 uur meestal warm om s’avonds tegen 21 uur het geheel af te ronden met nog een forse maaltijd. Als je weet wat je besteld (bedankt Vanessa) dan kun je hier uitstekend eten, want dat wordt met zorg klaargemaakt, De chili laten wij maar beter op tafel staan anders stijgt de bierrekening explosief. Maar goed na het eten zijn Vanessa en Leon het plaatje verder gaan verkennen en de oudjes zijn op een plein in het centrum gebleven, om te genieten van de dans van de oude mannetjes op klepper slippers wat een enorm leuk gezicht is. Tevens werd er door diverse muziek groepjes muziek gespeeld. Ook leuk om alle kinder koppies te zien met hun plaatselijke kleding. Daarna zijn wij vertrokken voor een tocht om het meer en daarbij kwamen wij aan bij de peramides van Tzinzuntzan ongelovelijk wat ze destijds met de handen zonder gereedschap konden bouwen. Vandaar weer terug in ons hotel

Op zondag zijn wij vertrokken naar Guanajuato weer een prachtige tocht door een bergachtig gebied. Leon en Vanessa hadden een fantastisch hotel uitgezocht, een echte burcht uit de vorige eeuw. Probleempje echter met de toegankelijkheid, deze burchten zijn destijds niet gebouwd voor rolstoelers. Ook hier verricht Vanessa weer wonderen want ze weet van de receptie een kamer los te weken op de begane grond. Maar het blijft hier voor Thea toch wel behelpen. Ze heeft de afgelopen dagen zoveel energie gebruikt dat de accu zo langzamerhand wel leeg begint te raken. Wij besluiten toch hier te blijven want het is een fantastische omgeving. Wij lassen een rustdag in en Leon en Vanessa kunnen zo met z’n tweetjes een dag de hort op. Ik heb net m’n zonnebadje gehad ( bloedheet in de zon), en wij beginnen trek te krijgen.

Dus vanuit een zonnig en warm Mexico wensen wij iedereen van jullie een zalig nieuwjaar toe. Wij zullen de oliebollen missen maar gaan zeker op avontuur om te zien hoe men het hier viert. Bye Bye