Hoi daar gaan we weer wij krijgen de smaak te pakken
Donderdag 9 juli
Nog even lekker omdraaien en dan om 9u15 staan wij op vandaag een “rustdag”. Dus de caravan wordt van binnen schoongemaakt. Ook wordt de buitenkant na zoveel km gruusweg van het ergste vuil verlost en kunnen wij weer door de raampjes naar buiten kijken. Als de was aan de lijn wappert zijn wij toe aan ons fruithapje en worden de laatste mandarijnen uitgeperst die de marktkoopman in Wierden nog even meegaf voor de vakantie.
Thea bakt tussen de middag lekkere visblokjes en met een boterham is dat een traktatie, en dan zijn wij zover dat wij Jokkmokk onveilig kunnen gaan maken. Er is een soort markt met allerlei kleding en prullaria. Dat trekt ons niet dus wij gaan verder richting centrum, en daar vinden wij een kleding winkel die opruiming houdt. Om een lang verhaal kort te houden, Thea slaagt er goed voor een mooie broek, en ik koop er een Finse pet tegen het vliegende vee. Met de eigenaar hebben wij een heel gesprek en horen zo veel over de plaats Jokkmokk, en de plaatselijke gewoonten. Op een camping tref je wel vaak een aantal mensen, maar zelden een plaatselijke inboorling die je iets over de streek zelf kan vertellen.
Dan zijn de boodschappen aan de beurt. Gewapend met het eten voor de komende dagen en een extra watertank komen wij de winkel weer uit. Als je zo nu en dan in de vrije natuur staat is 10 liter water altijd welkom. In de spiegelruit van de winkel kunnen wij nog een leuke foto’s maken. Dan lokt het pilsje en wijntje op de camping en gaan wij snel weer terug. De rest van de dag wordt besteed aan lekker luieren, en dat doen wij verder als wij gaan tukken.
Gereden minder dan 10 km.
Vrijdag 10 juli
Als wij om 7 uur opstaan is het door de plassen heen laveren naar het servicehusk. Het heeft vannacht flink geregend. Thea kan hier zelf lopend naar het toilet en douche en komt even later weer okselfris terug naar de caravan. Als wij alles hebben ingepakt kunnen wij vertrekken.
Dan blijkt dat ik vergeten ben om de mover aandrijving van de caravan banden af te halen en dat rijdt zo lastig. Maar dat euvel is zo verholpen en dan gaan wij afrekenen. Bij de receptie afrekenen ( 440 Kr voor twee nachten)en dan blijkt dat wij daar kunnen internetten. Dus snel de stick ophalen uit de caravan om die op de site bij te plaatsen, maar dan heb je wel een USB ingang nodig en die zit er niet op. Ik kan wel bij de vakantie mail en stuur bericht terug naar Guido en dat duurt even als alle tekst in het Zweeds op het scherm staat. Als ik terug kom heeft Thea intussen nog een aantal foto’s gemaakt waaronder er een van een super grote bus die is omgebouwd tot camper.
De reis gaat vandaag richting Finland de grensplaats is Karesuando, wij zien wel hoever of wij komen vandaag. Inmiddels hebben wij er al meer dan 3000 km opzitten. Het is een prachtige tocht en wij rijden door Laponia dat op de lijst staat van werelderfgoed. De temperatuur schommelt vandaag tussen de 13 graden tijdens een bui, tot 17 graden. Het is bewolkt met zo nu en dan zon. Zeker geen onprettig reisweer.
Tijdens de middag pauze maken wij zelf een lekkere hamburger met een eitje daar kan geen Mac tegen aan. Als wij verder rijden zie ik ineens een rendier bok, dus vol in de remmen voor een foto shoot. Met die enorme geweien is het altijd weer een majestueus gezicht.
Op zo’n 70 km voor de grens in Badje Sohppar, stoppen wij om te tanken, want ik weet niet of er bij de grens nog een pomp zit. Wij rijden graag met een volle tank want de afstanden tussen de tankstations kunnen ver uit elkaar liggen en je weet niet of de automatische tankstations je girokaart wel willen accepteren.
Wij hebben Erik gebeld om naar z’n knieoperatie te informeren, maar dat liet nog even op zich wachten. Wij rijden rustig verder, als ik even later een mooie picknick plaats zie is het 16u45 en wij vinden het welletjes voor vandaag. Wat wil je nog meer, een meertje voor de deur waar je over uitkijkt, en prachtige zandverstuivingen aan de andere kant, en toiletten met WC papier hier midden in de busch bij Ryssäjo. Later op de avond blijkt dat de muggen dit toch ook wel een leuk plekje vinden.
Met bierblikjes wordt het vliegen gordijn verankert, in de hoop die krengen buiten te houden, wij leveren een verwoede strijd en menig mug legt het loodje. Na nog een laatste muggen inspectie kruipen wij er ook in.
Vandaag 258 km.
Zaterdag 11 juli
Als ik wakker word en het verduistering gordijntje open doe zitten daar vier muggen mij grijnzend aan te kijken. Twee ervan veranderen acuut in een bloedvlek op de caravan wand, de anderen weten ‘tijdelijk” te ontkomen. Twee Finnen in een oude gammele omgebouwde bus vertrekken inmiddels als wij aan het ontbijt zitten.
Thea geeft aan dat zij naar het toilet moet, en wij schuifelen over een bergpaadje richting mindervalide toilet. Via een schuine oploop plankier bereikt zij na een spontane hellingproef het toilet. De WC is een chemisch toilet die minstens 90 cm hoog is!!! Er staat wel een opstapje voor en is keurig voorzien van twee beugels. Als een volleert alpinist wordt ook deze horde door Thea genomen en zij zit als hare majesteit op de “pot”. Over het resultaat zullen wij kort zijn, zij komt opgelucht weer naar buiten.
Om 9u30 zijn wij dan ook reisvaardig en kan de reis voor vandaag beginnen met 15 graden buiten temperatuur. Wij bereiken al snel de Zweeds-Finse grens bij Karesuando. Er is volop gelegenheid om te tanken en boodschappen te doen maar wij hebben nog alles aan boord. Er is daar een leuke noordelijkste parkeerplaats bij de meest noordelijke kerk van Zweden. En eerlijk is eerlijk het is een prachtige uit hout opgetrokken kerk. De kerkenraad verzoekt vriendelijk in het Zweeds hier geen foto’s te maken, maar dat lees en vertaal ik pas als ik de kerk weer verlaat!!
Wij rijden Finland in en vinden dat ze hier wel erg veel reclame maken voor onze oudste kleinzoon. Het levenstempo hier in het hoge noorden is ook duidelijk anders dan bij ons. Bij ons vind je een verkeersbord met een edelhert wat over de weg vliegt, hier sjokt het over de weg. Maar alle gekheid op een stokje wij hebben er zin in, het is 20 graden buiten en de zon schijnt. Ook hier zijn ze met de weg bezig over een groot aantal km rijden wij over een gruusweg.
Wij komen weer een rendier tegen en even later weer een hele groep. De dieren gedragen zich erg rustig en grazen rustig langs de weg zonder zich iets van iemand aan te trekken. Ik kan rustig “een foto voor Opa” maken. Als wij later een bord zien met een waarschuwing voor schapen, blijkt dat voor hun ook van toepassing te zijn, zij grazen ook rustig langs de weg. Maar ja zet maar eens een omheining van honderden km. Als wij even later op advies van een Finse dame op een parkeerplaats stoppen blijkt dat de plaatselijke hond een lieve oude labrador zich ook al helemaal aan het toerisme heeft aangepast. Hij komt ons enthousiast begroeten en gaat dan lief naast het opstapje liggen piepen en hoopt dat er wat overblijft van ons middag maaltje. Dat schijnt in de regel aardig te lukken want hij zier er doorvoed uit.
Om 14 uur rijden wij Noorwegen binnen en op de eerste parkeerplaats staan al een paar Sápmi tenten met souvenirs, geflankeerd door twee dames in traditionele Noorse kleding. De zaken gaan blijkbaar goed want naast een aftands caravannetje staat een nieuwe Toyota te glimmen.
In Suohkanviessu gaan wij op zoek naar een flappentap, en heerlijk Noors brood waar geen suiker of zoetstof in zit. Wij plakken er maar meteen een koffiestop aanvast. Dan vervolgen wij wegnummer 93 verder richting Alta. Wij willen later via een als mooie route gemarkeerde weg rechts af naar het plaatsje Karasjok. Het landschap is hier weer heel anders dan in Zweden met z’n uitgestrekte bossen. Zoals Thea opmerkt het lijkt wel of wij over de Postbank bij Arnhem rijden maar dan vele, vele malen groter en afgewisseld met heel veel mooie meren.
Maar zover komen wij vandaag niet want als wij wederom een prachtige parkeerplaats met picknick voorzieningen vinden bij Lahpojärvi draaien wij zo tegen 17 uur de pootjes uit. De zon schijnt nog en het meer nodigt uit om er even in te springen. Als ik op de temperatuur meter 12 graden aflees vergeet ik dat goede voornemen maar even en wij nemen een pilsje en wijntje in het zonnetje. Het is hier zeldzaam zo mooi. Het is hier nu dag en nacht licht je blijft foto’s maken, het kost moeite om afscheid van deze dag te nemen en te gaan slapen.
Vandaag 236 km
Zondag 12 juli
Ik word ’s nachts om drie uur wakker als Thea naar het toilet moet, zij maakt toch nog maar gauw een foto want het is zo licht als overdag . Je moet de wekker goed in de gaten houden want je bent je tijdsgevoel helemaal kwijt. Ook om 7 uur schijnt de zon volop, strak blauwe lucht, het gaat weer een mooie dag worden. De muggen vinden dat ook en zoemen vrolijk om je hoofd zogauw je die buiten boord steekt. Wij hebben wel Mygga, volgens de Zweden het beste spul tegen de muggen, maar die denken daar toch anders over.
Voor dat wij wegrijden, doet Thea nog even een sanitaire stop boven bij de parkeerplaats en dan rijden wij om 9u45 weg. Als wij zo tegen half elf aan de koffie zitten bij Kulturminti-hut met een natuur leerpad over de oudheid in deze streek, dan komen er Zwitsers met een Eriba binnen rijden.
De Eriba rijders is toch een apart volkje, waar je elkaar ook treft iedereen maakt altijd een praatje met elkaar en reisgegevens worden uitgewisseld. Zo hebben wij al Duitsers,Zwitsers, Zweden enz. getroffen. Maar goed onze reis gaat verder en als wij de plaats Karasjok binnen rijden wordt een voorlichtingscentrum van de Sápmi aangegeven. Na enig overleg aan de poort kunnen wij met caravan en al door rijden naar het hoofdgebouw. Daar wordt de caravan losgekoppeld anders kunnen wij niet bij de scootmobiel, de koeling overgezet op gas, en dan gaan wij op pad.
Je kunt de voorlichting film bekijken, en onze voorkeur gaat uit naar de Duitse taal, dat is dan nog even wachten maar die tijd besteden wij om een paar kaarten te versturen en een kop thee, en koffie te drinken. Als wij klaar staan komt er een Duits sprekende gids naar ons toe. Dat blijkt Milka ( net zoals de chocolade ) te zijn, zij studeert Duits en noordelijke culturen aan de universiteit .. Zijzelf is een sápmi en kan veel over haar volk vertellen. Dit volk leeft verspreid over Noorwegen, Finland, Zweden en Rusland en spreken hun eigen taal en hebben hun eigen natuur. Dit zijn de oerbewoners van het noordelijke deel van Europa, afhankelijk waar zij wonen hebben zij een meer of mindere mate van autonomie. Na een voorlichting film en een multimedia show nemen wij afscheid van Milka en gaan naar buiten waar alles natuur getrouw is nagebouwd. Hier kun je natuurlijk veel mooie foto’s maken van de mensen in hun klederdracht.
Hiervandaan is het nog een 70 km rijden naar het plaatsje Russenes de eindbestemming van vandaag. De regio waar wij nu zitten heet Finnmark. Hier willen wij de caravan laten staan en het laatste stukje naar de Kaap alleen met de auto doen, ook hebben wij zin in een paar dagen rust en de verdere omgeving bekijken. Het lijkt hier wel een Nederlandse kolonie er staan meerdere Nederlanders. Wij hebben een redelijk vlakke plek met beperkt zicht op de zee. Onze buurman is gek op vissen en komt hier al 11 jaar achter elkaar 3 maanden per jaar om hier te vissen in de zee. De gemiddelde zomer temperatuur is 13 graden!! Hij blijkt samen met z’n vrouw prima buren te zijn die je graag advies geven op al je vragen. Een prima plek met bijna geen muggen, en knutjes hebben wij hier nog niet gezien.
Met het ruisen van de zee op de achtergrond en het krijsen van de meeuwen in de lucht is het hier goed inslapen, na een mooie zonnige dag.
Vandaag 223 km gereden.
Maandag 13 juli
Vandaag uitgeslapen tot 8u30, als ik mijn hoofd buiten de caravan steek komt buurvrouw Ria aangespurt met de mededeling: er gaan vandaag veel mensen weg. Als je een plaats aan de zee wil hebben kun je de caravan zo verzetten. Na het ontbijt wordt de hele handel verzet en nu hebben wij van uit ons voorraam uitzicht op het Porsangerfjord. Een hermelijntje komt nog even langs scheuren, de familie heeft hier ergens een nest met drie jongen.
Ik wil Thea verwennen met een vers bruin broodje maar als ik bij de butik kom die even verderop zit, bij de benzine pomp, is de broodbus er nog niet geweest. Ook mijn giropas wordt hier niet geaccepteerd. In de gaten houden dat wij voldoende contant geld bij ons hebben, zodat wij niet onaangenaam verrast worden.
Vandaag eerst maar even het noodzakelijke onderhoud gedaan. De losgetrilde schroeven vastgezet, en alle lampjes binnen en buiten de caravan die defect zijn vervangen. De wegen hier in het noorden zijn over het algemeen goed, al zitten er wel slechte stukken tussen. De caravan danst soms achter de auto en dan moet je terug naar 70 km per uur of minder.
Maar dan vertrekken wij naar het vissersplaatsje Havøysund, even boodschappen doen!! De weg slingert 90 km lang langs de fjorden en door de bergen, langs meertjes, over rotsvlakten. Wij rijden de helft van de tijd met de mond open van verbazing. Het lijkt soms of je in de Franse Alpen zit als je tussen de rotsen zit, en soms lijkt het op Oostenrijk met de weidse weiden. Dit alles afgewisseld met mooie meertjes, schitterende vergezichten. Voor de vele rendieren die hier rondlopen stoppen wij al niet meer want het zijn er te veel. Overal zie je ze met hun prachtige geweien tegen steeds wisselende achtergronden. Voor 90 km hebben wij meer dan 2 uur nodig gehad.
Heerlijk in de zon genoten en door Havøysund gewandeld, en dan de zelfde weg weer terug want er loopt maar een weg naar toe. Maar dat is zeker geen straf. Als wij terug komen staat Mart onze buurman ons op te wachten met een heerlijk maaltje vis die hij net vandaag gevangen heeft. Verse gefileerde koolvis zo uit de pan met een heerlijke verse boterham is een feestmaaltje. Wij genieten er erg van en bewaren de rest voor morgen.
Terwijl de wasmachine voor ons z’n best doet kijken wij uit over het fjord en genieten van het uitzicht. Het water is rustig geworden, het zicht is enorm goed en je ruikt de frisse zeewind. Kijk zo kun je wel weer een tukkie doen, na een belbestede dag.
Vandaag 178 km
Dinsdag 14 juli
Vandaag moet het dan gaan gebeuren, een bezoek aan de Noord Kaap. Wij staan om 7 uur op en jawel het regent het is gedaan met het mooie weer. Met 13 graden hebben wij het wel gehad vanmorgen.
Omdat het regent en wij de scootmobiel graag willen droog houden, wordt Thea met de auto naar het toilet gereden. Ik bedoel maar onze service gaat ver in deze dagen. Het is een tocht van goed 120 km die langs fjorden loopt, over hoogvlakten en door diverse tunnels. De eerste tunnel die wij doorgaan is ca 4 km lang amper verlicht en slecht gemarkeerd. Als je tunnelvrees hebt is dit een mooie plaats om het kwijt te raken. In de tunnel is het nog maar 7 graden en als wij de regenbui weer inrijden zijn alle spiegels en ruiten beslagen.
Gezien het weer stoppen wij niet al te vaak, hoewel wij wederom veel rendieren zien en heel veel mooie huisjes die langs de waterkant staan. Dit gedeelte van Noorwegen is zo ongerept en zuiver . Je moet je goed concentreren op het rijden met dit slechte weer. Soms zijn de wegen net breed genoeg voor twee auto’s dus als je een bus tegen komt moet je goed aan de kant. Van vangrails hebben ze hier wel gehoord maar waren zeker uitverkocht toen dit gedeelte van de weg werd aangelegd. Regelmatig vormt de witte streep op het wegdek de enige afscheiding tussen de weg en een afgrond.
Steeds verder slingert de weg zich omhoog, rijdend langs fjorden dan weer over hoogvlakten omhoog kruipend en weer steil naar beneden. Thea zal zeker meer van de natuur gezien hebben dan ik, ik heb al mijn aandacht bij de weg nodig. Toch is het rijden hier in Scandinavië erg prettig. Er is in de eerste plaats weinig verkeer, men geeft je verder alle ruimte en gaat niet op je bumper zitten maar men blijft een heel eind achter je tot men veilig kan inhalen. En dat doen ze erg rustig.
Bij de tunnel een kilometer of 20 voor de kaap moet je tol betalen maar dan ga je ook door een tunnel van 7 km lengte. Tol heet in het Noors trouwens Bom!! Ook als wij de Noord Kaap willen oprijden zijn wij weer aan de beurt, maar daar moet je niet over zeuren dat is all inclusief de reis.
Het eerste wat opvalt als je aankomt is een enorme parkeerplaats vol met caravans en campers. De caravan RAI zou er jaloers op zijn zoveel soorten en maten. Ook Leon zou hier aan zijn trekken kunnen komen met alle soorten en maten 4*4 voertuigen. Een kompleet ingerichte Landrover ziet er dan ook wel stoer uit moet ik zeggen. Alles staat met z’n neus richting het westen, zodat men de midden nacht zon kan zien. Ik weet niet wat het weer vannacht gaat doen ik weet wel dat het er verdomd koud is. Wij zitten midden in de wolken het regent en het is er poepie fris.
Ik ga de boel verkennen en het blijkt dat Thea met de scootmobiel niet bij het gebouw kan komen. Dan maar weer terug naar het betaal station en via de weg van de bussen naar boven. En jawel mevrouw kan voor de deur uitstappen. Men kijkt wel hoe wij dat zo doen: klep open, oprij plateau eruit, scootmobiel naar buiten, opstappen en knorren maar. Je ziet hier wel rollators maar geen scootmobielen. Dus menig Japanner en Chinees kijkt scheel van jaloezie.
Binnen hebben wij de voorlichtingsfilm bekeken, zijn naar de kapel geweest en trakteren onszelf op thee en koffie en ik probeer de speciale Noord Kaap Vlaffel maar eens uit. Uit eindelijk lopen wij klapper tandend richting beeld van de wereld bol en staan dan ook op het puntje van de Noord Kaap. Na 3932 km zijn wij er. Je kent het wel foto voor, op, en achter het beeld en dan rap weer naar binnen. Daar sturen wij nog een paar kaarten weg . Wij bellen Pa nog even dat wij er zijn en sturen de jongens een SMS. Van Guido krijgen wij direct een antwoord: gefeliciteerd, been there, done that, got a T-shirt. Wij vinden het tijd worden om weer terug te rijden maar eerst maak ik op beide GPS systemen een way-point aan als herinnering.
De mist en regenwolken zijn nu zo dicht dat er nog geen tien meter zicht is. Heel langzaam de witte streepjes volgend zakken wij weer naar beneden. Na een paar kilometer wordt het zicht wat beter maar het blijft regenen. Van het voorstel van de buurman om vooral de kleine vissers plaatjes te bezoeken zien wij maar af. Ik ben blij als wij dik twee uur later weer veilig in de caravan zitten, achter de kachel met een borreltje. Helemaal een verrassing als de buurman Mart ons met verse kabeljauw filet verrast, die hij vanmorgen heeft gevangen.
Het regent en het is koud als wij ons bed instappen, eerst een s lekker slapen
Vandaag 257 km.
Woensdag 14 juli
Vandaag eens lekker uitgeslapen, en wij lopen samen lekker te rommelen.
Het is koud, zo’n 8 graden, nat, en guur weer. Lekker binnen met de kachel aan, en inmiddels terwijl ik dit zit te typen met een borreltje. Van Guido net een SMS dat zij weer veilig in Nederland zijn geland.
Ik ben nog even wezen kijken toen een van de vissers zijn buit van vandaag aan het schoonmaken was. Twee grote kabeljauwen en een koolvis. De koppen en het afval wordt richting zee gegooid en de meeuwen die dit ritueel kennen zitten al krijsend te wachten. Het is mooi om te zien hoe de meeuwen een pikorde kennen, bij een grote viskop zit de sterkste meeuw en de rest komt er niet aan. Nou ja tot dat het hermelijntje (mink) er aan komt, voor deze kleine zwarte opdonder hebben de meeuwen heilig ontzag en wijken terug. Geen gezicht een diertje zo groot als een kleine eekhoorn pakt de grote kop met z’n bekkie vast en sleurt hem in z’n achteruit naar z’n nest. Het is maar goed dat hij vierwiel aandrijving heeft en dan nog slippend met z’n vier pootjes. Als ik mijn camera haal is hij inmiddels verdwenen.
Ik ga zo afronden en nog een paar foto’s bewerken zodat ik ze bij de berichten kan plakken. Eens zien of ik het verslag van week twee en drie op internet kan krijgen.
Geen km vandaag.
Wij zitten nu in het restaurant, warm en droog aan de koffie.
Van hieruit allemaal de groeten van Clemens en Thea, morgen gaan wij richting het zuiden langs de noorse kust E6 weer naar beneden.